Autorki Ingrid Betancourt nie trzeba nikomu przedstawiać. Jej tragiczne losy były śledzone przez media od lat. Sama Ingrid pasjonuje mnie już od dawna, a jej książki tym bardziej. Kobieta inteligentna, elokwentna (widziałam parę z nią wywiadów), z pasjami, tajemnicza, niekonwencjonalna a przy tym całkiem ładna.

                     Książka jest gruba (ponad 500 stron!), ale akcja naprawdę wciąga. Świetnie i ciekawie napisana chociaż towarzysze niedoli zarzucają autorce nieprawdę i mijanie się z faktami. Historia jak z najlepszego thrillera, a oparta na autentycznych zdarzeniach, których prawie byliśmy świadkami.

„The facts of her story are astounding, but it is Betancourt’s indomitable spirit that drives this very special account, bringing life, nuance, and profundity to the narrative. Attending as intimately to the landscape of her mind stuff of life-fear and freedom, hope and what inspires it. Betancourt tracks her metamorphosis, sharing how in the routines she established for herself-listening to her mother and two children broadcast to her over the radio, daily prayer-she was able to do the unthinkable: to move through the pain of the moment andas she does to the events of her capture and captivity, Even Silence Has an End is a meditation on the very  find a place of serenity”.(Editorial reviews). 

Od początku zaciekawił mnie i spodobał mi się sam tytuł:

„Even Silence Has an End”.