Dokładnie rok temu pożegnaliśmy się z nim na zawsze.



                                      Głaszcząc psa. 



 "Miłości potrzeba pieskom, miłości jak człowiekowi... 
Żywności czystej jak owoc, słodkiej jak głos słowika. 
Pies, pod dotknięciem rąk moich, oczy w marzeniu zamyka. 
Zmrok idzie, w niebie malwowym zielony wybłysnął nowik. 
 
Miłości nie znają krowy, pszczoły, pająki, kwiaty. 
Obca jest lwom i tygrysom. Nie znana jest pustce żądzy. 
Czy wiedział o niej mastodont lub machairodus zębaty? 
Wśród twardych ziemskich prawideł jak obca błądzi. 
 
Dziś pod globusem księżyca, siedząc z psem, głowa przy głowie, 
kończę ten wiersz porzucony. Jest teraz pełnia. 
I wszystko: wyraz psich oczu, mój strach, mój spleen mnie zapewnia,

 że stamtąd, z księżyca - dawno - przybyliśmy: pies i człowiek..."

                                          (Maria Pawlikowska-Jasnorzewska).