Nienawiść to straszna rzecz. Do czego prowadzi widzę wyraźnie chociażby w tutejszych wieczornych wiadomościach. Z natury jestem pacyfistyczna i przyjaźnie nastawiona do świata, ale jednak czasami ja także nienawidzę. Nienawidzę: dyktatorów, pedofilów, ludzi męczących zwierzęta, smażonej wątróbki, ostryg, flaków, wolnych komputerów. No, no nieźle. 

                 Ale najbardziej nienawidzę samotności. Tej okropnej wprost ciszy w domu, tego świętego spokoju, tego obijania się od ścian (dosłownie i w przenośni). Brakuje mi tych wielkich, czułych ramion w których mogę się praktycznie schować, przelotnego nawet dotyku, mądrych i wszystko rozumiejących oczu. Także pocałunku wcześnie rano kiedy naćpana lekarstwami jeszcze śpię. Brakuje mi nawet tego chrapania w nocy chociaż uczciwie przyznaję, że akurat bez tego mogłabym spokojnie żyć.

„Non est bonum esse hominem solu”.

                  Byle do czwartku powtarzam sobie. Byle do czwartku brzmi mantra. I wszystko wróci do normy.

                     Aaaa… do czwartku właśnie nienawidzę także Frankfurtu i wcale się nie martwię, że bardzo durnowato to jednak brzmi.