Ciągle słaba

Ciągle chora

I zmęczona

Po co komu

Do cholery

Taka żona?

Kropelka za kropelką

Za kropelką kropla.
Płacze oko lewe

Płacze oko prawe

Nawet ucho pochlipuje.

I wątroba się buntuje.

Kropelka za kropelką

Za kropelką kropla.

Aż podłoga cała mokra.

Amen.

Rozpostarł z trudem

Wątłe skrzydełko

Bolało.

Próbował odlecieć

Bolało.

Chciał usiąść

Na brzegu stokrotki

Bolało.

Przywołał

Wspomnienia z dzieciństwa

Bolało.

Miał zamiar

Się kochać z panią motylkową.

Bolało.

Ja już nie chcę

Więcej nie mogę

Proszę i proszę

Niech ktoś zabierze TO ciało.

Otulmy choinkę

Łańcuchem pomyślności

Posadźmy na szczycie

Złotą gwiazdę fortuny

Niech usiądą na niej anioły

Niosące w konewkach

Rześkie powietrze

Ozdóbmy choinkę

Czerwoną wstęgą miłości

Dodajmy kilka kropel aromatu

Zrozumienia

Orzeźwijmy ją

Łzami szczęścia

Et voilá

To są moje dla was

Życzenia.

To jest z całą pewnością ostatni wpis w tym roku. Mąż od poniedziałku nie pracuje, a goście są już spakowani. Odkąd zaczęłam samodzielnie myśleć mój stosunek do Świąt, Nowego Roku i np. Urodzin jest raczej ambiwalentny. I jest coraz gorzej. Wszędzie Mariah Carey lub Jingles Bells . Ta pierwsza zarabia miliony dolarów torturując ludzi na całym prawie świecie. Tutaj kolędy są poprzerabiane na reklamy płynu do prania lub serów. Zgroza.

Ale cóż. Jest jak jest.

Trzymcie się zdrowo i ciepło.
I do napisania gdzieś tam w styczniu.

Się wlecze

I pląsa

Owija

Kaleczy

I kąsa.

Uwodzi

I zwodzi

Po cichu

Znienacka podchodzi.

Jest wszędzie

I nigdzie

W kredensie

I w windzie.

Lekarstwa olewa

Z doktorów się śmieje

Tańczy na stole

Chichocze okrutnie

Odbiera nadzieję.

Dziś nie pora dywagować

Dzisiaj trzeba się pakować.
Termin jest nam dobrze znany

Do Zelandii wyjeżdżamy.

Będzie fajnie

Będzie pięknie

Będzie słodko

I namiętnie.

No i będzie też pogoda

Taka z niebem jest ugoda.

I się cieszę od zarania

No i do napisania.