Mąż wyjechał i mam cały tydzień tylko dla siebie. Wmawiam więc sobie usilnie, że to jest całkiem fajne i staram się nie dopuszczać smutnych myśli. Przekonuję siebie, że to w zasadzie jest fantastyczne mieć TYLE czasu tylko dla siebie i nie musieć absolutnie NIC.

                         Staram się także bardzo pilnować, aby na pocieszenie nie opróżnić w samotności butelki z winem.

1. W restauracjach jadam prawie tylko i wyłącznie ryby i sałaty.
W Niemczech zamówiłam więc łososia w sosie śmietankowo – koperkowym. Po jakimś czasie danie do mnie przyszło, ale……. bez łososia. Zjadłam więc na obiad jednego ziemniaka z małą sałatką. Chciano mi danie zmienić, ale olałam, gdyż mój mąż już w tym czasie pałaszował golonko (brrr). Dania nie zmieniono, ale cenę na szczęście tak.

2. Woda w wynajmowanym domu w Niemczech leciała odwrotnie tzn.z niebieskiego kranu gorąca, a z czerwonego zimna. Doznałam więc zimnego szoku pod prysznicem, a mój mąż się o mało nie poparzył.

3. Właściciel domu w Niemczech mówił tylko po niemiecku tak, że konwersacja była znacznie utrudniona. Zauważyłam, że w domu brakuje żelazka i poszłam do niego o nie poprosić używając flamandzkiego słowa strijken (oznaczającego właśnie prasowanie) jednocześnie pokazując na mój pognieciony T-shirt. Człowiek popatrzył na mnie dziwnie, podrapał się po głowie, ale poszedł szukać. Wrócił po jakiś 45 (!) minutach dumnie niosąc w rękach……… druty do robienia np. swetrów. Okazało się, iż zrozumiał on słowo strijken jako niemieckie stricken oznaczające właśnie robienie na drutach.

4. Z Saksonii pochodził August Mocny, który był także przez jakiś czas królem Polski. Z przewodnika dowiedziałam się, że był on ojcem 365 dzieci.Tak, 365. Dzisiejsi playboye nawet się nie umywają do jego prestacji. Czyż nie powinien on w takim razie nosić przydomka August Twardy? I skąd tak dokładnie wiadomo, że tego potomstwa było właśnie tyle?

5. Z kolei właściciel domu w Polsce lubił trochę fantazjować na swój temat. Przechwalał się, że zna dobrze język włoski i francuski. Tak się skałda, że władam i jednym, i drugim zagadałam więc do niego niego najpierw po włosku, a potem po francusku. Facet zdębiał i ………zwyczajnie uciekł. Po tym incydencie nie pokazywał się nam na oczy przez 3 dni.

6. Na koniec perełka. Policji w Bad Elster wydaje się, że urzęduje w raju:



                                    No i pytanie za 500 euro: jak to jest, że w kraju, który posiada dostęp (bodajże prawie 600 kilometrowy) do morza za Chiny ludowe nie można kupić świeżych ryb?



                                   Na tych wakacjach i mam nadzieję, że na jakiś czas tak pozostanie. Zdrowotnie  zaliczyłabym je do bardziej udanych i jestem najszczęśliwszą osobą pod słońcem mogąc coś takiego napisać. Czułam się, JAK NA MOJE STANDARDY, bardzo dobrze. Jedynie podroż powrotna dała mi się we znaki. Ale nic to!

                              Najpierw pojechaliśmy w góry do Sachsen, czyli do Saksonii. Z moich obserwacji wynika, że pieniądze płynące z Unii nie są tutaj absolutnie marnowane. Infrastruktura jest po prostu świetna, jest czysto, porządnie i trudno odnieść wrażenie, że się jest w byłym NRD. Ani śladu dawnych, komunistycznych zachowań w sklepach czy w restauracjach. W tych ostatnich, w porównaniu z Belgią jest tanio chociaż jedzenie, jak to w Niemczech, jest mało wysublimowane.

                                     Sporo pięknych architektonicznie, starych domów, które świadczą o dużej, dawnej zamożności tego regionu. Są, niestety, także te zaniedbane i do kupienia za bezcen. Jak ktoś ma zbyt dużo niepotrzebnej kasy to polecam, gdyż jestem pewna, że te ceny pójdą, i to szybko, w górę.

                                    Zastanowiła mnie duża liczba otyłych ludzi na ulicach. No, ale skoro co kilka kroków jest jakaś Eis-cafe to być może jest to jak najbardziej normalny stan rzeczy.

                                   W miejscowości Klingenthal przekroczyliśmy granicę z Czechami. A tam najprawdziwszy koszmar. Czas stanął w miejscu. Brzydko i brudno. Także w sklepach obsługa jak za dawnej, głębokiej komuny. Autochtoni nieprzyjemni i nie umyci i niech nikt mi nie wmawia, że to z biedy. W sklepowych koszykach widziałam butelki z piwem i z winem, i ani jednego mydła. Ohyda.

                                  Za to w innym miejscu w Czechach Františkovy Lázně najprawdziwsza perełka. Cudo! Cudo! Cudo!

                                 Ostatnie 10 dni wakacji spędziliśmy na Dolnym Śląsku w miejscowości Sulistrowiczki. Zaprosiliśmy tam trochę rodziny i dawnych przyjaciół. Wszystko, pomimo moich dużych obaw, udało się świetnie, bezkonfliktowo i na wesoło. O infrastrukturze w Polsce pisać nie będę. Kto mieszka ten wie, a kto nie wie to niech lepiej tak pozostanie.

                                  Wiele jednak miłych niespodzianek odkryłam w kraju jak chociażby wyśmienite jedzenie (i to za każdym razem) i miła, kulturalna i, co najważniejsze, profesjonalna obsługa w knajpach. Zauważyłam także bardzo pozytywne zmiany dotyczące standardów zachowań kierowców na drogach.

                                 Przez prawie trzy tygodnie deszcz padał tylko dwa razy, a w Polsce panowały temperatury do 34 st.
Trochę za ciepło jak dla mnie…….. ale:

„Oto
widzisz, znowu idzie jesień,

na pierścieniu, na twym jednym palcu”

                                           (K.I.Gałczyński).



Wszystko spakowane.

Wyruszamy i do napisania we wrześniu!

Wypłakałam sobie
oczy

I ich nie mam.

Były wielkie

Były piękne

Takie smutne.

Popłynęły po kropelce gdzieś daleko.

Z oczu moich

Wielka woda

Stała się już wielką
rzeką.

Tak znikały

Nikt nie widział

Nikt nie pytał

Pomalutku.

Co mam teraz z sobą
zrobić

Wielki smutku?



                             Bo chyba tak należałoby „to” nazwać. Mam takie chwile, ba nawet całe dni się kiedy zamykam się tak totalnie sama w sobie. Tylko ja i mój ból. Prawie intymna relacja. Nikt i nic się tam do mnie nie przedostanie. Za żadne skarby świata. Ludzie pukają, stukają, wołają, a ja nic.Wcale i wcale nie odpowiadam. Nie ma mnie.



„ptaku mojego serca

nie smuć się

nakarmię cię ziarnem radości

rozbłyśniesz

ptaku mojego serca

nie płacz

nakarmię cię ziarnem tkliwości

fruniesz

ptaku mojego serca

z opuszczonymi skrzydłami

nie szarp się

nakarmię cię ziarnem śmierci

zaśniesz”

To oczywiście mistrzyni Poświatowska.

                                     W te dni najchętniej zostałabym przez cały czas w łóżku. Ja osoba dbająca o swój wygląd i raczej chyba dobrze i starannie ubrana mogę przez cały dzień chodzić w okropnym szlafroku. Jak taka przysłowiowa Dulska. Nawet gdyby nagle wybychla III wojna światowa przypuszczam, że nie zareagowałabym. Zasklepiam się tak bardzo w tym moim nieszczęściu, że cały świat praktycznie przestaje istnieć.

Czy to już depresja?



                                    Przeżyliśmy “nawałnicę niemiecką”, czyli najazd naszych
niemieckich przyjaciół wracających z wakacji we Francji do rodzinnego Hamburga. Piszę „nawałnicę” gdyż jest ich aż pięcioro. Ludzie bardzo mili, grzeczni i jako goście naprawdę oczekiwani i łatwi, czyli nie sprawiający dużych problemów. Było miło, przyjemnie i wesoło.

                                    Dla mnie jednak obsłużenie codziennie tak sporej grupy ludzi to jest nie lada wezwanie i to pomimo ogromnej pomocy i aktywnego współuczestnictwa ze strony męża jak i samych zainteresowanych.
Dwa dni po ich wyjeździe praktycznie nie wychodziłam z łóżka dochodząc z trudem
do siebie.

                                   Przed samym ich przyjazdem połknęłam masę leków, a także aktualnie zabroniony kortyzon (całkiem sporą dawkę) łamiąc tym samym i ignorując zalecenia wszystkich moich lekarzy. Kortyzon działa rewelacyjnie, jak najprawdziwsze cudo (dlatego jest używany często jako doping np. w Tour de France), ale ma katastrofalne wręcz skutki uboczne. Ale co tam, ja przecież wiem lepiej i mam gdzieś rady uczonych profesorów medycyny!
Nie będzie mi tu byle jaki konował dyktował jak mam żyć i co zażywać. Jak zawsze przecież jestem mądrzejsza i również jak zawsze płacę za tę „mądrość” wielką cenę. Niech więc żyje i się rozwija moja głupota!

Hip, hip hura!

                                 “Zwei Dinge sindunendlich, das Universum und die menschliche Dummheit, aber beim Universum binich mir nicht ganz sicher”. Czyli „Tylko dwie rzeczy są nieskończone:wszechświat oraz ludzka głupota, choć nie jestem pewien co do tej pierwszej” powiedział Albert Einstein i oczywiście się nie pomylił.

                                 Teraz przed nami jeszcze tylko nawałnica; a w zasadzie nawałniczka amerykańska, a po niej tak oczekiwane nasze wakacje.

Kieliszek

Pierwszy,

Drugi

I trzeci.

Na zdrowie!

Co słychać?

Ach jakoś leci.

Jest jeszcze także kieliszek czwarty.

Co mówisz?

Za dużo?

Zabraniasz?

No, wolne żarty.

Kieliszku tak cudny

Uśmierz ten ból

I fajnie

I miło

I ja taka cool.

Jest tych kielichów

Sporo.

Niemiara.

Bo wolno mi chyba?

Bo lubię i chcę.

I bedę.

A wszystkim wam mówię

Odczepcie się

Wara.



Odczepcie się wszyscy wreszcie ode mnie! – mówi mój zmęczony życiem psiak.





 Przywitał nas niestety deszczem.



Ale potem była tylko przepiękna, słoneczna  pogoda. Na zdjęciu winnice otaczające miasto. Regionalne wino jest całkiem niezłe.





Charakterystyczne dla miasta: w całym centrum płyną sobie strumyczki ze świeżuteńką i czyściusieńką wodą!